Na sesji rady 10 lipca 1926 r. w szranki stanęło czterech kandydatów, z których żaden nie otrzymał wymaganej większości 13 głosów. Największa liczba głosów – 9 padła na inż. Lindemana, 6 głosów zdobył Władysław Krzycki, a 4 głosy Piotr Wojciechowski. 15 lipca na powtórnym posiedzeniu Rady Miejskiej 13 głosami burmistrzem został wybrany Władysław Krzycki, a Lindeman pozostał przy poprzednich 9 głosach. Krzycki był kandydatem Chrześcijańskiej Demokracji i udało mu się w drugiej turze pozyskać poparcie radnych żydowskich.
Nowy burmistrz w chwili wyboru był 40-letnim nauczycielem, który zaledwie trzy lata wcześniej przybył do Koła, by objąć z wygranego konkursu stanowisko kierownika wybudowanej właśnie Szkoły Powszechnej nr 3 na ul. Toruńskiej. Szybko zaangażował się w życie społeczne. Urządzał wnętrza szkoły, wyposażał ją w meble i pomoce naukowe, organizował bibliotekę szkolną, kompletował kadrę nauczycielską. W 1925 r. został wybrany radnym Rady Miejskiej oraz członkiem Sejmiku Powiatowego.
Jego pierwsza kadencja burmistrza zakończyła się w 1929 r. W wyborach do Rady Miejskiej jego komitet, występujący pod nazwą Chrześcijańsko-Demokratyczne Organizacje Miasta Koła zdobył 5 mandatów. Dopiero za trzecim razem, ponownie minimalną większością 13 głosów, został wybrany burmistrzem. Głosowali na niego oczywiście radni z jego chadecji, ale też jeden radny PPS – B. Cieplak, bundowiec Henoch Hirszbajn oraz syjoniści S. Engelbaum i A. Rotbart, a także lewica żydowska z Poalej Syjonu – L. Borkowski, S. Neuman, Z. Friede i J. Ejman. Wywołało to szok wśród jego przeciwników z Narodowej Demokracji i sanacyjnego BBWR, którym udało się doprowadzić w maju 1929 r. do odwołania go z funkcji. Ostatnie dziesięciolecie II Rzeczypospolitej Władysław Krzycki spędził poza służbą państwową.
