Zapraszamy na spektakl pt. „JUŻ PRAWIE, TYGRYSIE! Szlachetnie Cierpię Przez 50 minut”, 27 października, godz. 19:00, Miejski Dok Kultury w Kole. Cena biletu: 25 zł, tel.: 63 27 22 847. „Szlachetnie Cierpię Przez 50 minut”. Projekt to solowy spektakl taneczny o długości 40/50 minut, opartego na zbiorze 70 osobistych zdań zapisanych przeze mnie w 2014 roku, tuż po ukończeniu studiów. Notatki te stanowią materiał źródłowy będący jednocześnie dokumentem prywatnego kryzysu i zapisem konfrontacji z lękiem, niespełnieniem, poczuciem zatrzymania, wstydem oraz potrzebą zmiany. W pracy nad spektaklem interesuje mnie przełożenie tego archiwum na język ruchu i obecności scenicznej oraz stworzenie i wyreżyserowanie filmu jako zintegrowanej części spektaklu. Ciało stanie się tu przestrzenią, w której spotykają się pamięć, napięcie, ambicja, bezradność i potrzeba odzyskania sprawczości. Film traktowany jest jako drugi timeline. Zapisane zdania potraktuję jako strukturę impulsów dramaturgicznych, uruchamiających kolejne stany fizyczne i emocjonalne. Projekt nie ma charakteru linearnej autobiografii. Jego celem jest raczej uchwycenie uniwersalnych mechanizmów lęku i ich cielesnych konsekwencji. Istotne jest dla mnie, że materiał powstały ponad dekadę temu wybrzmiewa dziś w nowym kontekście. Prywatne doświadczenie kryzysu rezonuje z rzeczywistością współczesną: niestabilnością geopolityczną, przeciążeniem informacyjnym, utratą poczucia wpływu i powszechnym napięciem związanym z przyszłością. Dzięki temu osobisty zapis staje się punktem wyjścia do opowieści o doświadczeniu szerszym niż jednostkowe. Ważnym elementem języka scenicznego jest absurd i subtelnie obecna groteska. Rozumiem je jako sposób rozszczelniania ciężaru spektaklu oraz wydobywania paradoksu ludzkich strategii przetrwania. W obliczu przeciążenia i lęku człowiek często posługuje się mechanizmami, które są jednocześnie rozpaczliwe, nieporadne i lekko komiczne. Interesuje mnie właśnie ta ambiwalencja: absurd jako narzędzie ujawniające kruchość, ale też umożliwiające chwilowy oddech i zmianę perspektywy. Istotnym aspektem spektaklu będzie także autorski film, funkcjonujący jako alternatywna oś czasu. Projekcja, współgrająca z żywą obecnością performera, staje się równoległą warstwą pamięci, napięcia i znaczeń. Nie ma charakteru wyłącznie ilustracyjnego — momentami będzie korelować z tym, co dzieje się na scenie, momentami tworzyć przesunięcie, kontrapunkt lub pęknięcie dramaturgiczne. Obraz filmowy może zarówno podbijać absurd, jak i sam go generować, stając się narzędziem rozszczelniania ciężaru spektaklu oraz ujawniania wewnętrznych sprzeczności bohatera. Dzięki temu film współtworzy emocjonalną i formalną strukturę projektu, poszerzając relację pomiędzy ciałem, pamięcią i współczesnym doświadczeniem niepewności. Finał spektaklu zmierza nie ku prostemu rozwiązaniu, lecz ku doświadczeniu łagodniejszej obecności. Zależy mi na stworzeniu takiej formy domknięcia, która pozwoli przejść od napięcia ku czułości, od samotnego zmagania ku współodczuwaniu. Chciałbym, aby spektakl pozostawiał widza nie tylko z obrazem kryzysu, lecz również z poczuciem rozpoznania, bliskości i możliwego ukojenia.” Michał Góral. Zadanie realizowane w ramach programu Krajowego Centrum Choreograficznego w Lublinie – instytucji współprowadzonej przez Ministerstwo Kulturyi Dziedzictwa Narodowego.
